25-09-10

Och, gij komt sowieso toch nog terug...

Een jaar geleden was ik nu redelijk nerveus, had ik mijn afscheidsfeest al 3 weken achter mij liggen wegens het op zich laten wachten van mijn visum en wist ik absoluut niet waaraan ik begon. Of was dat gisteren? Het lijkt allemaal zo verschrikkelijk rap gegaan, hoewel er ook momenten waren dat ik dagen aftelde... Ik heb er in elk geval vooral geen spijt van! Moesten er niet zulke verdacht goede redenen zijn om terug te keren kan ik u dan ook verzekeren dat ik hier was gebleven, toch tot zolang mijn contract verlengd zou kunnen worden. Gelukkig heb ik die beslissing dan ook niet zelf moeten nemen en hebben de omstandigheden ervoor gezorgd dat ik zeker geen spijt kan hebben van mijn terugkeer.

Sinds woensdag ben ik bijna fulltime bezig met afscheid nemen. Elke dag was er wel een afscheidsdiner of (zeer lange) lunch van het werk, met tussendoor wat tandartsbezoeken. Gisteren nam ik dan ook uiteindelijk afscheid van mijn tandarts, de persoon die ik de voorbije 2 weken het meest zag :-). Intussen zijn we via een 4uur durende lunch het weekend ingeslopen en nu wordt het tijd om verder afscheid te nemen van mijn Boliviaanse vrienden... Dat verloopt ook allemaal redelijk hectisch, met straks een afscheidsdrink in het café van een vriend van me en daarna naar mijn laatste optreden van Atajo, de band die intussen bijna familie is geworden. Morgenmiddag heb ik dan een barbecue bij de familie Figueredo. Daarna wederom naar een feest, waar ik weer van een andere groep mensen afscheid moet nemen... Zondag moet ik eigenlijk poetsen, want zondagavond komt de huisbazin kijken of ik mijn waarborg wel terugkrijg. Dat wordt problematisch want ik ben ‘snamiddag dubbel geboekt om nog “ne koffie te gaan drinken” op een terrasje, om toch even gedag te zeggen... Zondagavond wil ik dan nog proberen van mijn rugzak zo goed als af te werken, want maandag moet ik gaan afscheid nemen van El Alto :-) Mijn duivenkot heb ik gelukkig al daggezegd en dat was eigenlijk ook emotioneler als verwacht...

Een hele lijst op de sociale agenda dus... En daarbij nog eens een toch wat trieste bedoening, als alles in het teken staat van weggaan... Langs de andere kant is iedereen er hier serieus van overtuigd dat als ik het in de komende 38 jaar niet meer haal om tot in Bolivia te geraken voor minstens nog een jaar, ik hier dan waarschijnlijk op pensioen kom. Ik antwoord dan maar dat je nooit nooit mag zeggen, want de “nooit” die ik in 2007 niet uitsprak maar wel vermoedde, was ook redelijk naast de waarheid. 

Gisteren vroeg de ambassadeur (die voor ons een afscheidsdiner organiseerde zodat hij ons nog net kon leren kennen voor we naar huis gingen...) waarom ik het zo geweldig vond om hier te zijn en te werken & of ik een carrière in het buitenland ambieerde. Ik moest naar de volledige waarheid antwoorden dat ik dat niet zeker wist, omdat ik hier graag ben en mijn werk graag doe. Nuja, 3 jaar geleden was ik hier ook graag en deed ik iets heel anders. In België en India was ik ook gelukkig en deed ik wel hetzelfde... Misschien moet ik het nog eens elders gaan zoeken om er zeker van te zijn ;-) Maar voorlopig zal het Gustave na India en Bolivia: België! worden... 

Misschien post ik hier in de loop van het weekend nog wel wat foto's van de laatste dagen, maar dat neemt steeds zoveel tijd in beslag en laat dat nu net hetgene zijn wat ik chronisch tekort blijk te komen...

02:48 Gepost door Gustave in [Bolivia_02_Maand 12] | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.