16-08-10

Copacabana & Isla del Sol

 

Voor ik vertel van ons weekendje aan het Titicacameer, toch nog eerst even een kleine anekdote over het werk. De laatste tijd brengt dat mij in San Roque, ergens aan de grens van El Alto en wel al halverwege platteland. De directrice is een zeer enthousiaste dame tegen de pensioenleeftijd (als dat hier al bestaat), een beetje in de stijl van Leona, voor diegenen die Leona kennen :-). Woensdag toen ik er voor de eerste keer kwam, dacht ze verkeerdelijk dat ik haar kwam helpen met de moto die BTC voor haar gekocht had om patiënten in afgelegen gebieden te gaan helpen. Hoewel ik uitlegde dat dat niet’t geval was moest ik er haar toch bij helpen, want andere hulp ging toch niet komen dacht ze... Ze vermoedde dat de batterij van het ding leeg zou zijn, want er was eigenlijk nog nooit echt mee gereden, en die zondag zou ze hem zeker nodig hebben om honden en katten te gaan vaccineren (tegen hondsdolheid) op het platteland. Wie ging rijden wist ze nog niet :-). Nuja, ik moest hem dus in gang krijgen en er dan wat toertjes mee rijden om de batterij op te laden! Erg vond ik dat niet, dus ik met die moto een paar keer rond dat centrum en iedereen tevreden... Vrijdag echter, kwam ze ineens op me toegelopen dat er een noodgeval was en dat ik dringend met haar met de moto moest gaan rijden! Het noodgeval bleek nogal mee te vallen, we moesten 3 (het waren er 6) scholen gaan verwittigen van de vaccinatiecampagne die ze voor zondag gepland had. Nuja, er bestaan ergere dingen in het leven en ik rijd nog wel graag met de moto. Het niet hebben van een motorijbewijs was overigens geen probleem, al die scholen lagen immers ergens ten velde en als we toch politie zouden tegenkomen ging ze wel uitleggen dat ze ten slotte dokter was en dat het een geval van overmacht betrof :-) Op zich wel heel plezant om 2u van mijn taak ontheven te worden voor een “noodgeval”. Het voertuig in kwestie staat op de foto hieronder!

De dag erna, zaterdag gingen we vroeg vertrekken naar Isla del Sol, maar wegen een niet helemaal gelay-oute bachelorpaper werd dat wat later. Daardoor misten we de boot naar die eilandjes, maar dat was op zich niet zo erg! We hebben dan maar wat getourist in Copacabana, aan het Titicacameer. Copacabana is een bedevaartsoord en dan wel vooral voor mensen (Bolivianen en Peruanen) die een nieuwe (2dehandse) auto gekocht hebben. We hadden er zo’n beetje een missie van gemaakt om voor Eva en Roel hun volkswagenbusje een gezegende ‘band’ (zie foto, we vinden even geen benaming voor het ding) te kopen (en te laten zegenen) met het opschrift “bendecido en copacabana” met een fototje erop met de heilige maagd van... Zij waren namelijk zo ver niet geraakt en zodoende... Als u hen kent en tegenkomt, gelieve daar dan niets van te zeggen! Ik vermoed dat ze hier toch nooit komen en op die manier kunnen we er hen mee verassen in België als deel van Roel zijn verjaardagscadeau!

Daarna hebben we het ding tevens meegesleept op de beklimming van de “Cerro Calvario”, een pad waarlangs, zoals de naam al doet vermoeden, de kruisweg afgebeeld staat. Daarboven veranderd het religieus karakter overigens helemaal en komt het syncretisme weer volop aan bod. Achter het laatste kruis gaan mensen hun ‘Yatiri’, een soort sjamaan, raadplegen om allerlei vragen te stellen over de toekomst en zichzelf te verzekeren dat hun toekomstplannen in orde komen. Voor ons nogal raar, maar goed, het was ook een mooie plaats om de zonsondergang aan het Titicacameer te bewonderen.

De dag erna was het er redelijk vroeg uit om de boot naar Isla del Sol niet te missen! Dat is mij namelijk de vorige keer dat ik Bolivia was elke keer wel overkomen, mede dankzij mijn twee compagnons die er ‘smorgens niet zo vlotjes uitgeraken... Deze keer dus WEL!

Dat eiland, waar toch zo’n 2500 mensen wonen, ligt op zo’n 2u varen van Copacabana. Daar aangekomen was ons doel eigenlijk om van noord naar zuid te wandelen en er dan nog een nachtje te blijven. We hebben die wandeling echter een pak rapper afgelegd als gepland, hoewel we ons toch niet echt gehaast hebben... Het pad was van het type Inca, een beetje zoals dat van de Choro op de hoger gelegen delen. In de mythologie van de Inca’s en de Aymaras is het overigens een heel belangrijke plaats, want de zon zou er geboren zijn om vervolgens hemelwaarts te stijgen. Om de Lonely Planet even te quoten “the sun was born here, and is still going strong, so bring your sunscreen”. Helemaal mee eens! Hoewel we ons meermaals hebben ingesmeerd waren we na enkele uurtjes wandelen stevig aangebrand!

Gezien het budget toch wat beperkt was en we zo rap klaar waren met wandelen, hebben we dan toch maar besloten terug te keren, zodat we ‘s avonds alweer in La Paz zouden zijn. Er viel buiten wandelen toch niet zo heel veel te beleven en we hadden alles toch ook wel gezien. Ik had overigens ook wel heeeel veel zin in een vers forelletje op de markt van Copacabana, waar naar mijn bescheiden mening de beste vis van Bolivia te vinden is. Lonne deelt intussen die mening! Daarna was het weer richting La Paz...

DSC00672.jpg
DSC00727.jpg
DSC00730.jpg
DSC00736.jpg
DSC00738.jpg
DSC00739.jpg
DSC00741.jpg
DSC00748.jpg
DSC00757.jpg
DSC00763.jpg
DSC00764.jpg
DSC00768.jpg
DSC00774.jpg
DSC00777.jpg
DSC00784.jpg
DSC00790.jpg
DSC00793.jpg
DSC00797.jpg
DSC00798.jpg
DSC00799.jpg

18:38 Gepost door Gustave in [Bolivia_02_Maand 11] | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Dag Thomas, dag Lonneke,

Jullie schijnen het naar de zin te hebben en, Thomas, dat verhaal van die bolhoeden is wel leuk.
Wat mij verwondert is dat Lonne ondertussen van forel blijkt te houden... wat liefde al niet vermag...

Wij zijn inmiddels heelhuids terug van onze week 'bergen'. Niet alles is altijd heel ongevaarlijk verlopen, maar we zijn heelhuids terug thuis geraakt. Gisterennacht heb ik met redelijke traumatische gevoelens honderd keer opnieuw de kloof (die we verkeerdelijk kozen) doorgegaan. Ik wil voorlopig niet meer denken aan 'chûte de pierre'. Wat dat betekent heb ik nooit eerder in die mate ondervonden. De beklimming van de Aneto was er niks tegen, Lonne!

Vandaag ben ik (en ook papa) met vol goede moed opnieuw aan de slag gegaan. Er wacht nog een heleboel voorbereidingswerk, zodat het pastorale leven in september weer volop kan beginnen.

Bomma is inmiddels naar huis mogen gaan, maar dat hebben jullie al vernomen. Ze ziet er nog heel 'witjes' uit. Hopelijk komt alles een beetje goed.

Stel het goed samen en tot binnenkort!
mama

Gepost door: Leen | 17-08-10

p.s : ik heb mijn computer nog steeds niet terug. Ik kan dus noch skypen, noch mailen.
Bovendien wil ik een taalcorrectie doorvoeren op de reactie die ik eerder plaatste: chute de pierre (zonder hoedje).
kus van mama (alias Leen)

Gepost door: Leen | 17-08-10

De commentaren zijn gesloten.