05-06-10

Huayna Potosí, 6088 s.n.d.m.

Gisteren voelde ik mij een beetje superman, zij het dan een oververmoeide, en wel hierom:


Bijna 3 jaar geleden werd er besloten ooit de Huayna Potosí te beklimmen. Wegens gebrek aan tijd, geld en een wel heel aanlokkelijk aanbod om Madidi (jungle) te gaan bezoeken is dat er toen niet van gekomen... Sinds 2 oktober kijkt deze berg mij elke ochtend op weg naar het werk aan en het heeft dan ook niet lang geduurd voor ik mijn voornemen hernam! Zoals u weet ging het er een maand geleden dan eindelijk van komen, maar door een niet zo aangename weersverandering hebben we toen wijselijk besloten toch maar niet te gaan... Eergisteren was het dan eindelijk zo ver, en met een fris zonnetje en een strakblauwe hemel waren er deze keer geen excuses meer voorhanden om thuis te blijven!


In de vroege voormiddag vertrokken we dus richting het agentschap dat ons van gidsen en materiaal zou voorzien. Na een korte kennismaking met de gidsen gingen we dus met z’n allen naar het magazijn om een keuze te maken uit de vele sneeuwschoenen, stijgijzers, ijshouwelen, sneeuwbroeken, klimgordels,... Nadat iedereen zijn verzameling benodigdheden in de rugzak geduwd had en deze vlotjes over de 20 kilo woog was het met de minibus (de Boliviaanse jeep) richting vertrekpunt!


Dat vertrekpunt is de eerste Refugio op zo’n 4700m. Daar was het tijd voor een laatste inspectie van het materiaal om te kijken of iedereen wel echt alles bij had en of dat ook goed werkte (er waren uiteraard wat extra’s en vervangstukken mee). Er was ook nog tijd voor een tee-tje en een Boliviaanse lunch, maar die laatste heb ik wijselijk maar half opgegeten, want er moest toch nog 600m bergop afgelegd worden met een loodzware rugzak. Ik heb er onderweg absoluut geen spijt van gehad, in tegenstelling tot mijn medewandelaars die overmoedig alles naar binnen gespeeld hadden:-)


Het laatste deel van deze eerste beklimming ging over de gletsjer. Dat was meteen praktisch om wat basisvaardigheden in te oefenen, hoewel dit nog zonder touw en alle aangepaste kledij was. De rugzak van 20 kilo mocht dit echter compenseren :-)


Aangekomen in de hut op 5300m was het direct avondeten(een tas soep en wat droge spaghetti met een zwanworsteke), enkele fotos trekken en naar mijn doen toch wel vroeg het beddeke in (zeg maar “direct na tik-tak”). De reden hiervoor was dat we er om 1u ‘snachts weer uit moesten om tegen zonsopgang op die top te staan. Ik heb absoluut geen oog dicht gedaan door de combinatie van het vreemde uur en de hoogte. 1u kwam er dus aan met gemengde gevoelens. Ik was maar wat graag blijven liggen om toch iets te slapen, maar langs den andere kant wou ik verdekke uit diee slaapzak want ik was ellendig van al het omgedraai en de slapeloosheid...


Absoluut niet in vorm heb ik dan in recordtempo 2 tassen cocatee en een sandwich naar binnen gewerkt, waarna het tijd was om alle bergkledij aan te trekken. In de vele slapeloze uren had ik reeds besloten mijn rugzak zowel voor het gewicht als het evenwicht thuis te laten en mij bergwaarts te begeven met een half litertje water, wat snoepjes, 6 muesli-appel-repen (ik ben niet zo’n chocoladefan) & mijn fototoestel.
Dan was het tijd voor bittere ernst! Het hoofd-pillampke aan, per 3 aan het touw en hopsa de gletsjer op! Na ongeveer een halfuurtje dabberen zag ik het al absoluut niet meer zitten. Toch vroegen de gidsen me of ik niet van touw wou veranderen, want dat ik met iemand te traag op gang was. Ik vond ons ritme anders al zwaar genoeg... Die vraag kwam er omdat ik de dag ervoor (of betere: enkele uren ervoor) gezwind naar boven was gevlogen. Ze hadden toen al voorgesteld om een uur later te vertrekken omdat we anders te vroeg boven zouden zijn. Ik was blij dat ik gezegd had dat dat niet nodig was en dat ik liever met de rest meeging. Ik besloot dan ook van nog even af te wachten om van touw te veranderen, of om terug te keren...


Een halte verder wisten ze me toch te overtuigen, hoewel mijn benen op dat moment vooral van pudding leken... Ik nam mezelf voor van tenminste tot 5700 te gaan en daar te kijken of ik nog energie had om verder te gaan. Vlak ervoor kwam namelijk een kort ijsklimstukje en dat leek me op dat moment een goede test.


Wonderwel verteerde ik dat alles redelijk en kwam de energie beetje bij beetje terug. Er werd mij tevens gemeld dat mijn eerdere touwgenoot had opgegeven op 5600m. Een goeie zaak dat ik was veranderd dus, anders had ik mogelijks ook moeten terugkeren. We besloten op dat moment dat we het allendrie wel zouden halen: Walberto (de gids), Jean-Pierre (Canadees en vriend van de Capoeira) en ikzelf. Om nu te zeggen dat het vlot ging zou overdreven zijn! Het is op zich een heel vreemde ervaring, zo in’t donker voetje voor voetje door de sneeuw, in positie gehouden door een touw, stijgijzers en een ijshouweel met als enige beeld de lichtcirkel van je hoofdlamp, de voeten van je voorganger en in de verte een lichtvlek (El Alto).


1 pasje, 2 keer inademen, houweel in de sneeuw, nog een pasje, 2 keer inademen,...


Een voor een vielen er mensen af... Dat was altijd een beetje jammer... Ook moest er dan telkens weer gekeken worden hoe dat dan hergegroepeerd moest worden... Wij drie bleven echter gewoon verder gaan, want niemand wou op ons tempo mee. Achteraf bekeken een beetje vreemd, want ik denk niet dat ik ooit zoveel tijd/energie heb nodig gehad om mijn ene voet voor mijn andere te zetten... Als laatste aan het touw had ik daar overigens ook niet zoveel over te zeggen, buiten op de momenten dat het niet meer zo goed ging... Langs de andere kant werd onderweg wel besloten het tempo wat te drukken om niet te vroeg boven te zijn en daar te lang te moeten bevriezen voor de zon opkwam.


Vooral op het einde ben ik mezelf tegengekomen. Tussen de 6000 en 6050m is er namelijk een stevige ijsbeklimming... Ik was absoluut dood, maar kon toch onmogelijk opgeven op nog geen 100m van de top! Op karakter dus telkens weer die houweel dat ijs in, de voetjes een voor een verankeren in die wand, tien keer ademhalen, en hopsa, meer van dat! Het is moeilijk te zeggen wat er op dat moment het meeste pijn deed, maar ergens bovenaan de lijst staat zeker wel het ademhalen op zich! Hoewel ijskoud, was het bij elke hap naar adem precies of uw longen verbranden!


Daarna was het nog 38 meter stijgen over een richeltje een schoen breed met aan weerszijde een steile flank! Gelukkig was het toen nog donker genoeg en was ik te hard op zoek naar zuurstof om dat alles te beseffen! Tot...


BOVEN!

Walberto, Jean-Pierre en ik dan nog wel als eerste van iedereen die samen met ons vertrokken was! Capoeira is dus een goede voorbereiding ;-) Het zicht was fenomenaal! Zeker 15min later toen de zon opkwam en ik stilaan wat meer opgewarmd raakte! Aan de ene kant in de verte de Yungas (jungle), de andere kant La Paz, El Alto, de altiplano en in de verte het Titikakameer en aan weerszijden de lagere (en twee hogere) toppen van de Cordillera Real! Hoewel dat wat raar klinkt, best een emotioneel moment na zoveel afzien!

Daarna was het weer ernst: 1400m dalen...

 

P.S.: De fotos volgen wat later, want ik heb straks afgesproken met Jean-Pierre om er enkele uit te wisselen

18:34 Gepost door Gustave in [Bolivia_02_Maand 9] | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Thomas

Gefeliciteerd, een 6000der op je palmares, daar kan je terecht mee uitpakken. Maar zoals je zelf ervaren hebt, gaat het niet vanzelf. Je beschrijving van stapje voor stapje en maar naar lucht happen, erg bekend. Dat jullie een sterk cordeé waren, blijkt aan het tempo. Lonne is wel gerust nu je terug veilig beneden bent,het blijft altijd toch wel een beetje afwachten op een geruststellend bericht.
Vertrekpunt op 4700m, in de Alpen heb je dan op enkele toppen na, alles gehad.
Thomas, nogmaals proficiat en je weet toch dat een alpinist die een magische grens van 3000, 4000, 5000, 6000m. overwint, telkens stevig trakteert. In jouw geval zijn dat dus hoeveel traktaties?

Eric

Gepost door: Eric | 05-06-10

De commentaren zijn gesloten.