12-03-10

De weg naar't werk

Zo, even tussendoor, omdat ik deze morgen vond dat't toch ook eens het vermelden waard was wil ik even iets zeggen over de weg naar't werk. Zoals u misschien weet was ik er niet vies van met't fietske (of met de overbekende Singa) een twintigtal minuutjes naar mijn werk in Oud-Heverlee te scheuren om aldaar ochtenhumeurvrij aan te komen nadat de laatste stuiptrekking der ochtendmiserie eruit getrapt was op onversaagde flandrien-wijze.

Wel, hier is dat toch een beetje anders, zij het evenzeer een gigantisch goeie remedie tegen mijn zuur ochtendgezicht! Het eerste deel is echter redelijk gewoontjes en als therapie niet al te helend: ik stap de deur uit en recht in de minibus die voor mijn deur in de file staat. Tien minuten file (dat is net genoeg om het humeur niet nog slechter te maken) later ben ik dan een kilometer  of twee verder in het alombekende San Pedro (met gelijknamige beruchte gevangenis). De aandachtige lezer denkt al onmiddelijk dat dat nu niet al te sportief is en dat die 2 kilometer evenzeer te voet op heilzame wijze kunnen afgelegd worden. Helaas ligt daar een tunnel van 500m tussen (de enige hier in La Paz, in mijn straat, jawel) en daardoor wandelen is een gevaar voor de longen en de rest van het lijf, dus... minibus!

In San Pedro wandel ik dan een kilometertje naar de zogeheten trufi's. Dat zijn een soort taxi's die op een bepaalde lijn rijden en waar je zoals het uitkomt in- en uitstapt! Mijn werk ligt aan het einde van de lijn, een 20-tal minuutjes verder. Het is eigenlijk deze trufi-rit waar ik elke ochtend (en avond) zo door wakkergeschud wordt. Waar een douche en een halve liter koffie niet in slagen wordt volledig opgelost in deze 20 minuten :-) Het is het best te vergelijken met een kruising tussen het betere klimwerk in de tour de france (laat ons daarbij denken aan een Tourmalet of een Croix de Fer, kga dat missen binnenkort) en de concentratie van een bobslee-piloot. Merkwaardige job hebben deze heren! Ook omdat ze niet houden van een slakkengangetje en daar toch wel menig veroeste bus (type amerikaanse schoolbus) omhoogpuft. Eigenlijk is er geen plaats om voorbij te steken, maar stilstaan is geen optie, dus met gevaar voor eigen leven (en dat van uw verteller) wordt die enkele zijspiegel die al die jaren trouwe dienst pleegde te overleven keer op keer geriskeerd om maar niet te hoeven stoppen. Dat is overigens niet enkel omdat we allen o zo gehaast zijn, maar tevens omdat ze simpelweg niet opnieuw in gang geraken. Een keertje meegemaakt, en ik kan u verzekeren dat zo'n vehikkel bergop in gang duwen op een beklimming in het genre Alpe d'Huez toch wel in de kuiten kruipt! Om nog maar te zwijgen over alles wat intussen voorbijgevlamd komt... Ook voor de passagiers is de ervaring, zowel bergop als bergaf, wel vergelijkbaar met het bobsleegebeuren! Elke bocht is een gezwier van de ene kant naar de andere, met alle hoofdjes die vrolijk meezwieren. Uiteraard ziet ge da ni van uzelf, maar het is best een komisch zicht, die hoofdjes in de trufi die voor u rijdt. Het grappige is dat dat op den duur ook een automatisme wordt. Ik ken dus elken bocht ;-)

Uiteraard is het meest fantastische van dit alles het uitzicht. Vanuit La Paz zelf is dat al niet al te verkeerd, maar vanop een beetje meer hoogte, in de wijk die Pasankery heet, doemen ineens alle toppen van 6000m en meer op aan de horizon, wat elke dag opnieuw adembenemend is!

Zo, het mag dan al wat minder sportief zijn, ik wou het u toch niet onthouden. Ook omdat't na 5 maanden een fantastische ervaring blijft, elke dag opnieuw!

Fotos? Laat ons gezamelijk Skynet vervloeken voor het niet oplossen van dat idiote login-probleem, waardoor ik al blij ben dat ik hier korte berichtjes kan typpen, die dan uitmonden in een heel epistel...

 

PS1: Zus, mijn berichtje gekregen? Indien niet: Gelukkige verjaardag!!!

PS2: Anne, als je naar dat archief kijkt hier aan de rechterkant, was mijn blogje op mijn vorige buitenlandervaringen wel honderd keer actiever!

15:36 Gepost door Gustave in [Bolivia_02_Maand 6] | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Ik heb je berichtje goed ontvangen! Heel erg bedankt!

Weer een geweldige verhaal dat je hier hebt neergeschreven! De weg naar mijn werk is tegenwoordig in één zin samen te vatten: Ik wandel de volle 8 m naar mijn bureau :-).

Groetjes!

Gepost door: La Hermana | 14-03-10

Hallo Thomas,
ik heb getrouw de reacties (nadat ik vanzelfsprekend eerst jouw berichtgeving heb gelezen) nagelezen op je BLOG... maar van oma heb ik geen spoor kunnen bekennen. Dat vind ik doodjammer, maar misschien mag ik mij daar in de komende tijd op verheugen?

In elk geval raad ik je aan om in de toekomst aan de 'veilige' kant van de bus te gaan zitten... Misschien dat de bus wel zijn spiegels verliest, maar jij zit dan misschien relatief veilig.

Het is momenteel 22.41 u Belgische tijd. Eric wordt aardig moe en vermits ik van zijn laptop even gebruik maak om te reageren, ben ik genoodzaakt om die activiteit stop te zetten. Hij wil namelijk, zo getrouw als hij is, zijn laptop en andere toebehoren startklaar hebben staan voor morgen.

Ik vind het prima dat je nu veel werk begint te krijgen. Dat maakt het volgens mij ook allemaal veel aangenamer. Stel het dus verder goed!
>Tot binnenkort!

Gepost door: Leen | 15-03-10

Schitterend :-)! Ik zie dat al helemaal voor mij! Het verliezen van de spiegels komt me aardig bekend voor!
En jij ziet de toppen van 6000m al liggen? Die zitten hier nog mooi verstopt onder het wolkendek. Nog een maandje geduld uitoefenen... Misschien reis ik wel eens naar Huaraz, dan hoop ik je te overtreffen wat zichten betreft ;-).

Gepost door: Anne | 19-03-10

De commentaren zijn gesloten.