12-01-10

Parasieten zijn het!

Goedendag! Alvast bedankt voor uw reacties op dit medium (en voor zij die niet reageren, ook bedankt voor het lezen). Dat wordt te weinig gezegd, maar dat wil niet zeggen dat’t niet wordt gedacht!


In het weekend had ik weer bezoek uit Peru. Toch had ik met het bezoek enigszins anders voorgesteld dan zoals het verliep en wel om de volgende redenen. Vrijdag zijn we met z’n vieren (Marie, ik en de 2 collega's uit Peru) Libanees gaan eten. Dat kwam omdat zij in een klein stadje werken waar je enkel Peruaans kan eten en ze wel eens wat anders wouden. Ik was daarvoor nog al naar de Libanees geweest en ‘t is daar eigenlijk echt lekker!


Daarna zijn we op stap geweest, maar de collega's uit Peru haakten nogal rap af, want een van de twee (‘tis een koppel) was ewa mottig. Ikzelf had ook wel wa last van mijn maag, maar ik had dan ook superveel gegeten ‘s middags (ik had een vergadering over mijn ‘functie’ op het projectbureau). Daardoor had ik dan ook ni al te veel Libanees gegeten.


Den dag erna kon ik eigenlijk met moeite uit mijn bed, tenzij om om het halfuur mijn record op de 10 meter naar de wc scherper te stelen. Op zich een heel hindernissenparcours gezien de dringendheid, met het daarbijkomende dilemma aan de finish met wel kant ge u best eerst naar de wc richt. Vrolijkheid alom dus ten huize Goddyn in La Paz!
Uit beleefdheid heb ik dan maar een berichtje gestuurd naar de rest om me te excuseren dat ik niet deel zou nemen aan de rondleiding door La Paz, want dat er waarschijnlijk te weinig wc’s op het traject stonden. Ik kreeg meteen antwoord dat dat inderdaad een probleem was waar zij mee te kampen hadden. Vooral bij Marie was het redelijk ernstig, en dus werd de tour blijkbaar afgebroken voor een doktersbezoek. Dat werd gevolgd door een huisbezoek van het labo voor een bloedname en een staaltje... Ik was intussen al in een iets verder gevorderd stadium van de miserie, en vond dat dat misschien toch allemaal wat overhaast was voor mijn persoon.


De zondagochtend werd ik gewekt met een berichtje dat Marie naar het ziekenhuis moest! Ik ben uit solidariteit maar meegeweest. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt ook eens met de dokter te praten, en die vond dat ik beter naar huis ging om op het labo te wachten! Een uurtje later hadden ze daar reeds resultaten van, en ook ik had hetzelfde! Gelukkig minder erg, dus ik moet voorlopig geen 2 dagen slijten in een Boliviaans ziekenhuis! Ik voel me voor de moment ook wel beter, op een lichte doch zeer constante hoofdpijn na... Vandaag ken ik het definitieve verdict! Dat zal waarschijnlijk zeggen: doe maar niets...


Ik had me het weekend lichtelijk anders voorgesteld, maar bon, tmoest er nekeer van komen zeker...

Ahja, voor de geïnteresseerden, hieronder nog een foto van de mottige çois die mij dit allemaal aandoet! :

decoration

14:37 Gepost door Gustave in [Bolivia_02_Maand 4] | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

zou grappiger geweest zijn moest die afbeelding direct zijn verschenen...

Gepost door: Hermano | 13-01-10

idem dito hier in bologna, ben hopelijk ook naar het einde van mijn hoofd-keel-snotneus ziekte
veel beterschap! mijn histologische kennis is spijtiggenoeg wel al wat vervlogen...

Gepost door: prisca | 13-01-10

De commentaren zijn gesloten.