24-09-07

Fin del Camino...

Gegroet! Ik ben intussen veilig in Belgie aangekomen, maar kga voor de volledigheid toch mijn verhaal van Madidi met enkele fotos posten.

Vrijdag de 14de 's middags vertrokken we met een delegatie studenten per bus richting Madidi. De reis zou een 18tal uren duren... Het eerste deel was hetzelfde als de weg naar Coroico, de voormalig gevaarlijkste weg ter wereld die dat nu niet meer was (zie eerder)... MAAR blijkbaar was de nieuwe weg maar af tot Coroico (de eerste 3u van de 18u!) en was deel 2 van de gevaarlijkste weg ter wereld het gevaarlijkst... Clodi, die deel 1 van de oude weg een 6-tal keer heeft afgelegd was ook onder den indruk, wat het goed samenvat! Enfin, alles went, en uiteindelijk hebben we daar toch een beetje geslapen (wat tevens bemoeilijkt werd doordat de studenten nogal opgewonden waren over hun reisje).

De ochtend erna bleek dat we onderweg wat vertraging hadden, en vermits er een wandeling van 45km door de jungle  op het programma stond, geen tijd voor ontbijt en op stap!!!  Het eerste deel van de toch,  een anderhalf uur bergop stappen in de hitt, was er voor veel al te veel aan... Gelukkig waren wijzelf een beetje voorbereid na ons IncaPad van de week ervoor! 

Het eerste deel leidde ons naar de werkelijke ingang van het park + controlepost, vanwaar een parkwachter ons zou begeleiden (het is nl verboden zonder). Er was blijkbaar wel een klein probleemke... De twee extranjeros stonden niet op de lijst van bezoekers en mochten er niet in! Ze zijn namelijk heel streng op wie er in mag en wie niet, en wij behoorden ineens tot de 2de categorie! Uiteindelijk zijn we er dankzij veel gefleem van onszelve en de professor (die de volle verantwoordelijkheid voor ons wou dragen, een waarlijk moedig heerschap!) dan toch binnengeraakt! 

De tocht zelf was redelijk dodelijk, temeer daar we de laatste 5 uur van de toch geen beekjes meer tegenkwamen, en dus ook geen drinkbaar water meer hadden... Clodi en ik hadden nog redelijk zuinig gespaard en voor ons viel het wel mee, maar er zijn er daar een paar hun eigen serieus tegengekomen... Het verdict? Wij hebben er 8uur over gedaan met een uur voorsprong op de volgenden, de laatsten hebben er maar liefst 11uur over gedaan! De aankomst was in een nogal traditioneel jungledorp waar we meteen op zoek gegaan zijn naar een winkeltje voor ne frisse Cola. Jammer voor de anderen, maar de enige winkel van het dorp had nog maar 1 fles cola... Dat was met voorsprong de beste cola die ik ooit gedronken heb!

Tegen dat we gegeten hadden en iedereen wat opgefrist was, was het al rond 1u 'snachts en de dag erna moesten we er om 6 weer uit... Kort nachtje dus, en dat in een grote hut waar we alle 28 (waarvan 23 dames) samen een plaatske in moesten zoeken...

De dag erop was het programma gelukkig wat minder dodelijk en bestond het vooral uit kleine bezoekjes hier en daar langs de Rio Tuichi, de rivier waar we heel de dag op gevaren hebben... Noemenswaardige feiten hier zijn vooral het landschap, de vogels (o.a. Aras!) en het feit dat er hier en daar wa weinig water stond, zodanig dat de weinige heren op deze trip allen verzocht werden het water in te springen (tot aan de middel erin... Pirañas?) om de boot verder te trekken tot het weer wat dieper was!

's avonds kwamen we dan aan in Anaconda, een dorp/kamp met 3 gebouwkes. Douche? -> Rivier! In Anaconda woonden eigenlijk alleen een aantal bevriende gidsen en een paar dames die kookten (de onderlinge relatie was met derder heeeeeel onduidelijk), maar de sfeer was er zaaaaaalig!  De heren hebben ons op een aantal tochten een beetje de wetten van de jungle bijgebracht en beestjes getoond. Noemenswaardige feiten te Anaconda: 1.Felgekleurde Aras(piratenpapegaaien) 2.Ik heb geheel vrijwillig levende (boom)termieten gegeten, hetgeen een beetje naar munt en nootjes smaakt 3.Mijn Aragnofobie is een verleden feit, daar ik heb toegestemd om een wilde moeder-tarantulla (met kleintjes!) van ongeveer 12cm over mijnen arm te laten rondkruipen 4.Sommige planten zijn blijkbaar lokaal heel verdovend 5.Bepaalde Lianen bevatten gigantisch veel drinkbaar water (2l per m), dus moete ni altijd met flessen rondzeulen 6.Slingeraapkes zijn cool! 7.Ga er zelf is naartoe want het is zwaar de moeite!!!

In totaal hebben we 2 nachten geslapen te Anaconda, en vermits de enige link met de buitenwereld een 5uur durende boottocht was, hebben we enkel de laatste avond een klein feesje in de jungle gedaan met de zaken die we de dag ervoor aan de bootman gevraagd hebben (SINGANI, HUARI, ...!!!).

Daarna terug naar Rurrenabaque, waar onze groep nog even ging blijven, maar wij moesten stillaan wederkeren naar La Paz. Nog 1 nachtje in Rurre, met een stevig afscheidsfeesje in een café op het einde van de wereld! Om halftwee snachts viel de electriciteit uit... gedaan met Salsa-en? NIWAAR! Ze waren da blijkbaar gewoon en hadden ne generator! Verdergefeest! Tot een halfuurke laten, want dan was de naft van de generator op... Nog steeds geen nood! Het was er warm en er waren veel sterren, dus hebben we ons tot 5u smorgens buiten gezet, kwestie van degelijk afscheid te nemen! 2 uur later moesten we terug uit ons bed om een vliegtuig te halen richting La Paz! STRESS!!!

Het Vliegtuig was een beetje uitgesteld wegens te weinig passagiers(officieel om andere redenen die allemaal zeer ongeloofwaardig waren in vergelijking met het feit dat Clodi en ik de enige 2 passagiers waren). Uiteindelijk hebben ze dan toch hun vliegtuig vol gekregen (19 pers.), dus wij met een buske naar de "luchthaven". De Luchthaven van Rurre is het best te vergelijken met een willekeurige boerderij in de buurt van Haasrode! Een weiland doet dienst als landingsbaan (en is bij regen uiterst onbruikbaar), een veredelde schuur als bar,... 

Het vliegtuig zelf zag er wel deftig genoeg uit voor deze 2 heren, en hupsakee, op 45min naar La Paz in plaats van 18u met den bus! De landing in La Paz zelf is echter wel niet aan te raden voor mensen met een zwak hart (nuja, de busreis ook ni, dus indien u een zwak hart heeft kiest u best een andere jungle)! Na zowat alle draaimogelijkheden van zijn toestel verkend te hebben is de piloot er dan toch in geslaagd het geval neer te zetten (gooien is eigenlijk beter). Voor een liveverslag van dit feit kan u Clodi steeds contacteren voor een memorabel filmpje!

Het verhaal van mijn laatste dagen in La Paz en onze CD (die af is!) zal ik u eens in hoogsteigen persoon vertellen gezien ik nu thuis ben! Voila, dees was de laatste van deze reis! Tot ne volgende!

Cumbre01

De bergpas onderweg (zo ziet het er ongeveer ook uity op de Chorro-trek naar't schijnt, maar dat heb ik dus gemist omwille van de mist...)

Cumbre02
Idem

DeathRoad02
De gevaarlijkste weg ter wereld, deel 2

DeathRoad05
Idem, vaak schuift het zand weg in de afgrond als de wielen erover rijden, daar het pad net breed genoeg is voor de bus (of net niet)

DeathRoad04
Deze  camion was ergens uit de bocht gegaan, gelukkig op een plaats met veel begroeiing, zodat hij ergens in de bomen is blijven hangen en ze hem hebben kunnen redden...

DeathRoad01
Naast gevaar ook wel veel schoonheid!

DeathRoad03
Idem (de bruine mist is het stof dat het weinige verkeer op de death road doet opwaaien)

Camino02
De marathonwandeling naar SanJosé door ongerepte Jungle!

Camino01
idem (het pad zelf is wel redelijk breed, aangezien het buiten de rivier de enie manier is om San José te bereiken, een 45km lange weg)

Vlinder02
Vlinders in alle kleuren en formaten (de grootsten zijn ongeveer zo groot als een volwassen hand)

Vlinder01
Vlinder nr 88!

SanJose
Het logement in een hut in SanJosé (mijn plek is die lege plaats vanachter in't midden)

SanJose02
Zonsopgang in SanJosé

TuichiBoot

Na het ontbijt per boot via de Rio Tuichi verder

Tuichi

Tuichi02

TuichiZonsOndergang
Wat beelden van een dag op de Rio Tuichi

Bootduwen
En af en toe ook een beetje meehelpen...

JungleGids
Onze gids die ff terugkeerd nadat hij teveel voorsprong had en wij absoluut geen idee hadden van waar het pad just was (er was er ook geen denk ik...)

Luchthaven01
De landingswei van Rurrenabaque

Luchthaven02
Het vliegtuig richting La Paz

Voila, dees was het vriendekens! Er zijn uiteraard meer fotos van het junglegebeuren, maar onze batterijen waren plat en er is een chronisch gebrek aan stopcontacten in de jungle. Ik wacht op mails en dergelijke met fotos van andere, dus indien u graag de angstige uitdrukkingen op mijn gezicht ziet als ik tarantulagewijs mijn fobie overwin, hoe ik en Clodi heldhaftig een buslading Boliviaanse dames een rivier helpen doorwaden en meer van dergelijke, vraag het dan gewoon de volgende keer als ge mij ziet, want GUSTAAF IS WEER THUIS! Bij meer gereis, meer geblog, maar voor de  moment ga ik een beetje genieten van de Belgischheid! Dankuwel, U was een fijn publiek!  

P.S.: LIESJE, IK BEN TERUG! (je weet dit wel al, maar veel mensen hadden hier commentaar op de vorige keer, en commentaar is welkom!)  

15:51 Gepost door Gustave in [Bolivia_week_10] | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Welkome commentaar komt u richting uit!!!
tot snel hopelijk...

Gepost door: Cé | 24-09-07

Kheb het cdke beluisterd en het bevalt me wel :)

Gepost door: Siemp | 25-09-07

Ik verkoop enkel kwaliteit eh!

Gepost door: Gustaaf | 25-09-07

Krijgen we nog iets te lezen over hoe het je nu thuis vergaat? Ben je ondertussen beginnen werken of trek je opnieuw de wijde wereld in?

Gepost door: Tessa | 10-10-07

De commentaren zijn gesloten.