13-08-07

HHCafe en Copacabana

Het is weer even geleden dat ik hier nog iets typte, dus houdt uw eigen al maar vast, het wordt waarschijnlijk ne lange !!!

 

Om te beginnen was het vrijdag hiphopcafé-opening. De hele week hebben we dus nogal stevig promotie gevoerd in centrum La Paz om de mensen op onze locatie in El Alto te krijgen. Die ligt ongeveer 45min van het centrum en een 600m hoger. Da klinkt nogal onlogisch, maar we willen net bereiken  dat de mensen van het centrum ook meer betrokken geraken bij onze activiteiten in El Alto.

De opening was alvast een succes! Wa hadden zelf niet durven denken dat er zoveel volk naartoe zou komen. Conservatief geschat moet er meer dan 100 man gepasseerd zijn… Er is ook wel weer wat media op afgekomen. Zo was er een filmploeg die een documentaire wou maken over wat er allemaal gaande was, waardoor we constant mensen die moesten optreden verloren waren vermits ze ergens een interview aan’t geven waren… Maar dat alles buiten beschouwing gelaten : u heeft iets gemist!!!

Eigenlijk zitten we door het succes ook met een probleem. Onze locatie in het centrum, waar het nu woensdag (over 2 dagen en nog niets geregeld, AIAIAI) zal doorgaan, nl. Caza Duende, is veeeeeeeel kleiner dan IntiMarka en zal zeer zeker te klein zijn…

 

Vermits we zaterdag nog eens een reisje gingen ondernemen, hadden we van de vorige keer geleerd dat’t wijselijk was van vrijdag niet op stap te gaan na ons hiphopcafé. Daarom, na ons ALLERLAATSTE (de rest zeggen we af wegens teveel tijd vergend en nogal altijd’t zelfde) tv-optreden hier (tot halftwaalf) op tijd ons bed in!

Precies was onze week toch wa te zwaar geweest want we hebben weer degelijk lang geslapen. Gelukkig ligt’t TitiKakameer dichter bij dan Coroico. Tegen 1 uur waren we weg en we zouden daar ten laatste rond 4u moeten aangekomen zijn… Maar u kent uw verteller al langer dan vandaag! Als ik in een voertuig stap om te reizen blijft u blijkbaar best uit de buurt. Deze keer ging het als volgt: Op ne perfect rechte, eindeloos lange weg door de Altiplano (hoogvlakte, +/- 4200m) begaf ineens het stuur het. Vraag me ni hoe zo’n dingen kunnen gebeuren, vooral op momenten da het stuur ni gebruikt wordt, maar soit… Onze bus ging ff van rechts naar links en weer terug over de weg, vloog door een 1-meter diepe gracht, kantelde daarbij nu eens net niet op zijne rechterkant, daarna net ni op den andere, waarna we zwaar in shock in een ‘veld’ tot stilstand zijn gekomen…

Nu is de Altiplano niet meteen de meest bewoonde plaats ter wereld, wat maakte dat we ergens in the middle of nowhere stonden (maar met een mooi zicht!). Er zou nen andere bus opgestuurd worden. Leuk, maar we waren ook wel al een anderhalf uur onderweg dus we gingen minstens nog eens zo lang moeten wachten. De mensen werden intussen nogal nerveus, en gezien zuidamerikanen nogal temperamentvol zijn was er bijna een gevecht aan de gang tussen de chauffeur en enkele passagiers…

Uiteindelijk toch ne nieuwen bus en verder op weg!!! Tegen de avond aangekomen in CopaCabana waar we net op tijd waren voor de zonsondergang  aan het Titikakameer. Nooit gedacht dat’t zo groot was eigenlijk… ’t was als ne zonsondergang op zee, daar het zo groot is da ge de bergen aan de overkant niet kunt zien. Het schijnt ook het hoogste bevaarbare meer ter wereld te zijn (zo hoog als de Altiplano)…

Het nachtleven van Copacabana lag ons niet zo wegens nog steeds dood van de zware week en dus weer op tijd ons bed in. Het plan was namelijk van de dag erna ‘isla del sol’ te gaan bezoeken en daar een dagtochtje (te voet) te doen. Uiteraard zijn we weer ni ujit ons bed geraakt voor halftwaalf, en dus verandering van plannen!

Even tussendoor melden dat er op het TitiKakameer uitstekende Forel zit en in La Paz de vis nogal schaars is, dus dat’t op culinair vlak - buiten voor Matti – ook zeer de moeite was!

Het nieuwe plan was van te gaan motorijden. Met onze verzamelde kennis konden we net van op een afstandje uitvinden hoe ge da just moet doen, met ne moto rijden. Da zou nodig zijn, daar we die dingen moesten huren, en ze da nooit gingen toelaten aan mensen zonder rijbewijs die het dan ook nog ni eens kunnen. Daarbuiten hadden we ook NIKS van papieren bij. Het is ons toch gelukt van 3 crossmotos te lenen tegen onderpand van 1 rugzak en betaling van 20euro voor 3 voor 2 uur (we hebben korting gekregen J ). De mens van het verhuurgedoe ging ons begeleiden tot buiten het dorp en ons dan het juiste pad tonen voor de bestemming waar we naartoe wilden. Da was een beetje gelijk een rij-examen doen zonder ooit te oefenen, maar we waren allendrie min of meer geslaagd! Matti had vooral veel startproblemen en Clodi was ni zo schitterend in schakelen, maar ze hebben ons toch laten gaan! Blijkbaar verschilt motorijden niet gek zo veel van de combinatie van met een kleine Vogueske rondrijden en autorijden J. Op het lijstje van dingen die u ooit nog moet doen, weer eentje bij voor u een eentje minder voor mij: Gaan motocrossen rond het TitiKakameer! Daarbij vermoed ik da als het u daar lukt, het overal wel zal lukken (nogal veel kliff-zand/steen weg-hoogtevrees-water combinaties onderweg en ge krijgt GENEN helm).

2uur later waren we allendrie enthousiaste, extreem bestofte motards, en dus zal u in’t vervolg waarschijnlijk meer van dergelijke histories te verwerken krijgen!

 

Daarna zijn we nog is vis gaan eten, en dan naar huis! Uiteraard, zoals hoger beschreven, was ik weer aan’t reizen en kon het ni anders of er moest weer iets gebeuren…

Ergens onderwege moet ge met een overzetbootje een stukje van het meer oversteken, want er is geen brug. Daar stonden twee agenten van het zeer zuidamerikaanse stereotiep “policia” een beetje tegen ne muur te leunen, tot ze ineens drie ‘gringos’ zagen. “Onze papieren? Thuis! Waar is da? La Paz! Da kan ni, gelle zijt wit! Wij werken daar meneer, en vermits we uw land ni zijn uitgeweest en toch wel al is bestolen, lijkt het ons veiliger onze identiteit niet te gemakkelijk te grabbel te gooien. By the way, waarom controleert u geen andere mensen? Ik zal da direct is doen se!” Waarop hij tien Bolivianen controleerde die allemaal geen papieren mee hadden. “Waarom houde die dan ni tegen? Omda ik kan zien da ze van hier zijn. Dus u houdt ons tegen op gronde van onze huidskleur? Inderdaad.” Tja, da mag hier dus, en we moesten mee naar het bureauke… Intussen was onze bus wel al aan’t overvaren met onze spullen erin, dus een licht stressgevoel begon boven te drijven, maar het was beter van dat niet te laten merken… Uiteindelijk in zijn kantoor kwam het eruit. “Jongens, ik wil jullie helpen als jullie ‘de firma’ ook helpen”. Wij ons dan maar een beetje van den domme houden, dat haalt volgens Clodi de prijs naar beneden… “jaja, wij willen volledig meewerken”.

“Ik denk da jullie het ni begrijpen… Ik wil jullie helpen als jullie ons helpen”. “Oh, maar wij werken zeker mee zenne.” En dan… “Koopt mij ne Colaaatje (dialect voor 10 Bolivianos of 1 euro) en ge moogt voort…”.

Zodoende hebben we dan maar meegedaan met die wanpraktijken, de politiemens omgekocht voor nen euro en nog just onzen bus ingehaald met een ander bootje!

 

Het aankomen in LaPaz was voor mezelf nogal met een wrang gevoel, daar onze bust stopte aan Cementerio. De aandachtige lezer weet dat ik met die plaats nogal slechte ervaringen heb, vooral ’s nachts dan. Intussen waren er daar blijkbaar al veel mensen overvallen geweest, want er was een politiepermanentie opgericht die iedereen die van ne bus stapt en er ni van La Paz uitziet helpt met het veilig weggeraken van die gezellige plek. Den taxi waar we instapten werd volledig doorgelicht en opgeschreven, zodat als we bestolen werden, de politie direct weet bij wie ze moeten gaan bellen. Fijn om te zien dat er dus wel iets aan gedaan wordt. Nu nog een kopie van mijn verklaring vastkrijgen (waar ik al bijna een maand op wacht-ik ben de  14 juli bestolen).

 

Ikzelve en de twee andere leden van mijn net opgerichte motorbende groeten u, tot nader bericht!

Promotie

Promotie voor het hiphopcafe

Studio

De studio waar we volgende week beginnen op te nemen

HHCafé01
Ik had veel hulp bij het aansluiten van de installatie in het HHCafe...

BusCrash

Hier was onze bus uiteindelijk gestrand. De 1-meterdiepe gracht is niet zo zichtbaar op de foto, maar geloof me vrij, ze was er zeker!

Zonsondergang01

De zonsondergang bij aankomst in CopaCabana - Titikakameer

AutoWeiding

Iedereen die hier ne nieuwen auto koopt, rijdt daar direct mee naar Copacabana om hem te gaan laten zegen door de 'Heilige Maagd van Copacabana' en nen hele resem Inca-goden tegelijkertijd...

VisMarkt

Waar beter vis eten als op de vismarkt zelf, recht aan het strand?

Kerk01

De Basiliek van de eerder vermelde Heilige maagd...

Kerk02

Idem...

MotoClodi

Clodi op zijn crossmasjien

MotoMaffy

en Matti...

TitiKaka01

ergens onderwege onze mototrip...

TitiKaka02

idem

20:56 Gepost door Gustave in [Bolivia_week_5] | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

vol spanning de reisavonturen gelezen!Blij dat ik het allemaal kan lezen als het voorbij is:-)
Daag uw beschermengel maar niet teveel uit want hij is seffens al overspannen en ge zijt nog niet halfweg!groetjes uw toch wat ongeruste moeder

Gepost door: mama annemie | 14-08-07

Het ziet ernaar uit dat het tijd wordt voor een bijnaam, wat dacht u in de trend van "The Travelling disaster" :)

Gepost door: siemp | 14-08-07

bijnaam Laat ik er u op wijzen dat ikzelve niet de disaster ben, maar dat enkel een beetje aantrek... Daarbij is reizen nooit saai te noemen als ik op uw bus zit!

Gepost door: Gustave | 14-08-07

zover was ik ook al door u verhalen.
Vond het gewoon wel leuk klinken

Gepost door: siemp | 14-08-07

De commentaren zijn gesloten.