17-07-07

De gevaarlijksten dag van mijn leven? Deel 1

Goeiendag vanuit LA PAZ!

Het is even geleden dat ik nog de kans heb gehad het verhaal hier te vervolledigen, en dus wordt het ne lange! Waarschijnlijk zal ik hem moeten opdelen in verschillende delen en gade dus na deze post direct de volgende moeten verderlezen om het helemaal te kunnen volgen…

Dus, de laatste keer dat ik iets vertelde zat ik vast in Arequipa. De bus waarvan ik zei dat hij ’s avonds ging rijden kon uiteindelijk ook niet vertrekken omwille van wegversperringen. Ik had absoluut geen idee van wat dit inhield, tot ik een hotelleke moest gaan zoeken.

Mijnen taxichauffeur was nogal opdringerig en wou mij de stad laten zien (om meer te verdienen). Ik zei da ik gewoon wou gaan slapen (ik had 14u op een plastieken stoeltje gezeten in een busstation!), maar hij stond erop da hij mij tenminste de hoofdplaats ging laten zien… Ik was te moe om daar tegen in te gaan, mede omdat de taxis hier eigenlijk bijna niks kosten. Dus… de hoofdplaats, waar alle autos door een menigte bekogeld werden met vanalles. Op alle straten lagen tevens gigantische rotsblokken, zodat de bussen niet konden rijden(het eigenlijke probleem waarom ik daar was).

Daarom was ook de chauffeur snel overtuigd om toch maar naar het hotelleke te rijden. Het probleem was echter dat die nogal boze menigte redelijk groot was en dat ontsnappen ni zo simpel was. Een kwartier en een paar bange momenten later dan toch naar het pensionneke!

 

Na ne korte nacht moest ik vroeg terug in het busstation zijn. De straten waren er intussen precies toch al een beetje beter aan toe. Na 4 dagen staken en straten blokkeren hadden ze precies besloten dat het goed was geweest.

En jawel, met 24 vertraging vertrok mijn bus!!!

De vreugde was echter wel van tamelijk korten duur, want na een 10 minuten rijden werd den bus die ongeveer 100m voor ons reed zwaar onder handen genomen door een massa met stenen. Wij dus nogal rap omgedraaid en net aan een stenigig ontsnapt. Terug naar het busstation…

In het busstation wou precies niemand weten van afstappen, jawel, mijn medepassagiers hadden collectief besloten van toch te vertrekken. De busmaatschappij was het daar gelukkig ni mee eens, alleen hadden ze precies niveel te zeggen… Den bus dus terug richting blokkade. Ik mag u wel toevertrouwen da Jos absoluut ni zo moedig was als de medepassagiers en zichzelf te jong vond om gestenigd te worden!

Enfin, terug bij de plaats van miserie aangekomen, waren ze daar een beetje gesterkt in hun woede omda ze al nen bus hadden kunnen vernielen (diee van 100m voor mij van daarvoor eh), en was er besloten da ze naast rotsblokken ook vuur gingen gebruiken om de weg te blokkeren. Iedereen buiten ikzelf en de chauffeur vonden da we er moesten proberen door te rijden. Gelukkig is de chauffeur nogal machtig als het aankomt op rijden of niet, en deelde ik in stilte volledig zijn mening: weer terug naar het busstation!

Tegen da we in het busstation waren, was er in den bus zelf ook een beetje een rel aan de gang. Die mensen zaten al 4 dagen vast en wouden ni weten van ee dagske bustation van Arequipa! MAAR, blijkbaar was er nog nen andere (derderangs)weg die ons ook wel naar Desaguadero(de grens) kon leiden. Helaas konden we dan een paar haltes ni aandoen, waardoor er een paar mensen eigenlijk nog altijd ni op hun bestemming konden geraken met de bus die ze geboekt hadden. Het waren er blijkbaar maar een 6-tal op heel den bus, en die werden stevig onder handen genomen door de rest. De socialen druk haalde het uiteindelijk, en dus hebben we die mensen meegenomen op een busrit van 10u, waarna ze eigenlijk nen bus van 8u terug moesten nemen… Achteraf bezien is da wel een beetje grof, maar op diee moment was ik blij da ik daar weg was, want die staking ging nog zeker tot maandag duren(het was toen zaterdag).

 

De reis zelf was ongelofelijk mooi. Ik raad iedereen aan van “een busrit door de Andes” bij te zetten op het lijste van dingen die ge zeker ooit nog is moet doen! De fotos volgen later of bij thuiskomt!

 

De grens zelf ging redelijk vlotjes. Het was eigenlijk moeilijker om de kantoortjes te vinden om legaal de grens over te steken met de juiste stempelkes, dan om gewoon verder te wandelen. Ewa formaliteiten later stond ik dus in Bolivia! Na 4 dagen geeft dat toch een licht euforisch gevoel :-) ! Vanaf de grens was het plan dat ik Clodimir en Matthias ging bellen, maar de heren hoorden helaas hun telefoon niet. Ik kon echter ni blijven bellen en wachten om iets af te spreken, want door al het gerel in Arequipa waren we laat aangekomen aan de grens en de laatste busjes richting La Paz stonden vertrekkensklaar.

Ook de wisselkantoren waren al dicht, maar gelukkig heb ik daar redelijk rap ne goeie ziel gevonden die mijn bus wou betalen. Hij ging er ook voor zorgen dat ik in La Paz op de juiste plaat zou afstappen.

 

Veel gerammel en kou (sneeuw!) later: La Paz! Uiteraard waren Matti en Clodi ni daar om mij af te halen, dus ik gng nog is proberen te bellen. Helaas waren de telefoonwinkels daar al dicht en was de bushalte een redelijk louche straat… De goede ziel van het busje stelde voor om met hem in de taxi mee te rijden richting zijn huis, en mij af te zetten bij de eerste telefoonwinkel die nog open was. Ik vertrouwde diee wel, en ik wou in die straat geen twee minuten alleen staan, dus, Gustaaf mee eweg.

 

En nu kom het…

 

Honderd meter verder wordt den taxi tegengehouden door ne vent die erop staat van ook in te stappen. Hij toonde een kaartje van de antidrugseenheid van de Boliviaanse politie met zijne foto op en begon een heel verhaal af te steken over drugstoerisme en vals geld enzo. Ik vertrouwde da ni echt, want da is ne redelijk typischen truk hier, valse polies spelen om mensen hun passpoort te stelen… Mijne medereiziger (toch wel ne zestiger) vertelde in’t Spaans da we daar allemaal ni aan mededen, drugs en vals geld enzo (en hij heeft verdekke gelijk!). Een bekke verdergereden en veel blabla van diee agent, stapt er nen tweede in, diee nog is heel die miserie herhaalde.

Uiteindelijk wouden ze onze spullen doorzoeken, en ze begonnen met diee oudere meneer. Daarna was ook ik aan de beurt, en ik had er ni zoveel problemen mee, tot ze mijn visa kaart vasthadden. Ze wouden via de telefoon controleren of die echt was. Sorry meneer, uw kaart is ni geregistreerd… maar als ge uw pincode geeft kunnen we da grondiger checken. JA POL, direct zeker, dan kunde mijn rekening leeghalen! Sorry meneer, maar anders moeten we u meenemen omda ge een valse kaart hebt. Ja, da pakte ook ni echt, allee, ik ben nogal naief, maar zo erg toch ook wel ni! Uiteindelijk hebben ze mij redelijk duidelijk gemaakt da ik in ne rijdenden auto zat tussen 4 man, waarvan er drie mij wouden beroven, en da ik dus niveel kans had om er zonder kleerscheuren uit te komen als ik mijn code ni gaf… Code, OKE MENEER! ALSTUBLIEFT… Nu belde ik gisteren met mama, en die zei da ze da redelijk dom vond da ik mijn code afgegeven had. Nu ze het verhaal een beetje kent, hoop ik da ze liever nen domme zoon heeft dan ene die tegen alle zelfbehoud in den held wil gaan spelen in Zuid Amerika… Soit, dit even terzijde.

Daarna vielen de heren ineens weer wonderbaarlijk in hunne politierol. “Ahja, uw kaart is toch echt”. Tuurlijk da, en waarschijnlijk was een of andere Pablo of Sanchez er zich al mee aan’t uitleven en aan shoppen op internet! Ze vroegen ook achter mijn andere bankkaart, maar gelukkig heb ik ze nog kunnen wijsmaken da die hier sowieso ni werkte. Ahzo, dan mag meneer uitstappen. Een van de twee gooide rap al mijn spullen uit den auto, terwijl den andere diee oudere man gebood van te blijven zitten. En hops, in volle vaart waren ze weg!

 

Gelukkig zag ik in de verte nen telefoonwinkel op een plein, dus lichtelijk in shock daarheen om Matti en Clodi te bellen! WOEPS, al mijn geld was uit mijne portefeuille alsook mijn visakaart! Het enige was ik nog had was een klein beetje boliviaans geld, waar ik welgeteld twee keer mee kon bellen! Gelukkig namen ze direct op, en gingen ze er binnen twintig minuten zijn! Da lijkt een eeuwigheid als ge net 5 minuten in een stad zijn en reeds overvallen zijt! Ik wou op mijn gsm kijken hoe laat’t was… GSM ook weg!

De balans van mijn eertse momenten in La Paz: 40 dollar, 10 euro, een visakaart en ne gsm armer. Toch ben ik er nog goe vanaf gekomen, want ik had mijne pc ook in mijn handbagage, en die heb ik nog. Ook mijn reisdocumenten zijn nog volledig in orde. En ik ben ni neergestoken of ineengeslagen! Clodi, die hier toch lange tijd gewoond heeft, gaat ervan uit dat diee oude man op da vlak hoogst waarschijnlijk minder fortuinlijk is geweest, vermits ze diee hebben meegenomen…

 

Maar, daarna niets dan zaligheid! Ik ben gisteren naar nen trouw geweest! Dat en meer volgt misschien later. Proficiat als ge tot hier hebt gelezen!

20:35 Gepost door Gustave in [Bolivia_week_1] | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

Commentaren

Ja watte! 't is percies teen en tander geweest! Gelukkig ben je lijflijk nog intact! Niet teveel last van de hoogte...of wordt dat door al de rest die je meemaakt,puur beschouwd als een WLP (Westers Luxe Probleem)!
Hou je taai en bedankt voor het bericht...toch serieuze opluchting hier op het thuisfront!

Gepost door: party animal- the revival | 17-07-07

Lastig als de mense ni oppakken eh :).
Anyway, lijkt me wel een bepaald risico verbonden aan het geheel. Maar wsl meer positieve zaken als risico zaken.
Ik weet ni wa ik in die situatie zou gedaan hebben maar heldhaftig zal het ni geweest zijn. Chance da ze uw laptop ni mee hebben.
Allez op naar een probleemloos verblijf nu dat de onheiligedrievuldigheid herenigd is in la paz.

Gepost door: siemp | 18-07-07

Hey Broeder,

Je moet er wat voor over hebben om uw goed hart te laten zien in Latijns-Amerika precies.
Maak er een super-tijd van daar en ik hoop dat er op dit verhaal geen 'deel 2' volgt!

Groetjes x.

Gepost door: Hannelore | 18-07-07

Amai!! Ik denk nie dat ik nog relaxed zou kunnen genieten van mijn vakantie na zo'n begin... Ik denk da 'k constant paranoia zou zijn en ik hoop maar dat dat voor u niet geldt en dat je nog gaat kunnen genieten!

Gepost door: Tessa | 18-07-07

Bolivia is precies iets heel anders dan India!!!
Let goed op jezelf en tot binnenkort:-) hé.

Gepost door: mama | 18-07-07

Thomas,
ik schrik mij een ongeluk, 'tzweet staat in mijn handpalmen bij het lezen van jouw horrorverhaal. Mocht dit een film zijn, zou ik zeggen, meer van deze spannende dingen, maar ik kan alleen maar zeggen en hopen dat dit het enige scarry scenario is waar je daar mee te kampen krijgt! Serieus. In ieder geval slim aangepakt, rustig blijven is de boodschap, maar ik, Mega Melleke, had die mannen in mootjes gehakt! Wat denken die luizen wel!?

Zo, nu zijn jullie samen, draag vooral zorg voor elkaar en geef de Matti daar een dikke beze. Veel plezier en wees voorzichtig!

en nog es super proficiat met uw sjiek diploma!

Groetekes
Melissa

Gepost door: Melissa | 18-07-07

Zondag uiterst blij met het berichtje van je mama dat je was aangekomen, maar bij het lezen van wat je daar hebt meegemaakt toch ongelooflijk opgelucht dat je niet meer alleen bent daar en dat je er heelhuids vanaf bent gekomen.
Probeer, na het bekomen van de bange momenten, nog te genieten van alles wat jullie daar doen! Nuja, jou en je optimisme kennende zal je dat wel lukken. Hou je goed Thomas!

Gepost door: Liesbet | 20-07-07

rasj..... Wat een kutverhaal (de inhoud, niet de vorm)

Raar om te zeggen maar van die dingen moét je gewoon eens meegemaakt hebben in Z-amerika, nu kan de echte pret beginnen, ik ben er tamelijk gerust in!

Gepost door: Tré | 23-07-07

Hey thooz,
Als ge al geen drugs, vals geld of valse visa-kaarten in Z-amerika moogt gebruiken!!! Still alive and kicking, dat is het belangrijkste...
Ahur!

Gepost door: een zekere Rex | 24-07-07

Met al die miserie zou je bijna ni meer uit je hotel durven!! Nog veel plezier in Bolivia!!

Gepost door: mister iebeltje | 24-07-07

De commentaren zijn gesloten.