25-09-10

Och, gij komt sowieso toch nog terug...

Een jaar geleden was ik nu redelijk nerveus, had ik mijn afscheidsfeest al 3 weken achter mij liggen wegens het op zich laten wachten van mijn visum en wist ik absoluut niet waaraan ik begon. Of was dat gisteren? Het lijkt allemaal zo verschrikkelijk rap gegaan, hoewel er ook momenten waren dat ik dagen aftelde... Ik heb er in elk geval vooral geen spijt van! Moesten er niet zulke verdacht goede redenen zijn om terug te keren kan ik u dan ook verzekeren dat ik hier was gebleven, toch tot zolang mijn contract verlengd zou kunnen worden. Gelukkig heb ik die beslissing dan ook niet zelf moeten nemen en hebben de omstandigheden ervoor gezorgd dat ik zeker geen spijt kan hebben van mijn terugkeer.

Sinds woensdag ben ik bijna fulltime bezig met afscheid nemen. Elke dag was er wel een afscheidsdiner of (zeer lange) lunch van het werk, met tussendoor wat tandartsbezoeken. Gisteren nam ik dan ook uiteindelijk afscheid van mijn tandarts, de persoon die ik de voorbije 2 weken het meest zag :-). Intussen zijn we via een 4uur durende lunch het weekend ingeslopen en nu wordt het tijd om verder afscheid te nemen van mijn Boliviaanse vrienden... Dat verloopt ook allemaal redelijk hectisch, met straks een afscheidsdrink in het café van een vriend van me en daarna naar mijn laatste optreden van Atajo, de band die intussen bijna familie is geworden. Morgenmiddag heb ik dan een barbecue bij de familie Figueredo. Daarna wederom naar een feest, waar ik weer van een andere groep mensen afscheid moet nemen... Zondag moet ik eigenlijk poetsen, want zondagavond komt de huisbazin kijken of ik mijn waarborg wel terugkrijg. Dat wordt problematisch want ik ben ‘snamiddag dubbel geboekt om nog “ne koffie te gaan drinken” op een terrasje, om toch even gedag te zeggen... Zondagavond wil ik dan nog proberen van mijn rugzak zo goed als af te werken, want maandag moet ik gaan afscheid nemen van El Alto :-) Mijn duivenkot heb ik gelukkig al daggezegd en dat was eigenlijk ook emotioneler als verwacht...

Een hele lijst op de sociale agenda dus... En daarbij nog eens een toch wat trieste bedoening, als alles in het teken staat van weggaan... Langs de andere kant is iedereen er hier serieus van overtuigd dat als ik het in de komende 38 jaar niet meer haal om tot in Bolivia te geraken voor minstens nog een jaar, ik hier dan waarschijnlijk op pensioen kom. Ik antwoord dan maar dat je nooit nooit mag zeggen, want de “nooit” die ik in 2007 niet uitsprak maar wel vermoedde, was ook redelijk naast de waarheid. 

Gisteren vroeg de ambassadeur (die voor ons een afscheidsdiner organiseerde zodat hij ons nog net kon leren kennen voor we naar huis gingen...) waarom ik het zo geweldig vond om hier te zijn en te werken & of ik een carrière in het buitenland ambieerde. Ik moest naar de volledige waarheid antwoorden dat ik dat niet zeker wist, omdat ik hier graag ben en mijn werk graag doe. Nuja, 3 jaar geleden was ik hier ook graag en deed ik iets heel anders. In België en India was ik ook gelukkig en deed ik wel hetzelfde... Misschien moet ik het nog eens elders gaan zoeken om er zeker van te zijn ;-) Maar voorlopig zal het Gustave na India en Bolivia: België! worden... 

Misschien post ik hier in de loop van het weekend nog wel wat foto's van de laatste dagen, maar dat neemt steeds zoveel tijd in beslag en laat dat nu net hetgene zijn wat ik chronisch tekort blijk te komen...

02:48 Gepost door Gustave in [Bolivia_02_Maand 12] | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-09-10

Bij de tandarts...

Ik wou eigenlijk al veel eerder wat schrijven, maar mijn vakantieweek is drukker uitgevallen als verwacht. Intussen zijn we al donderdag en viel de Peso dat ik toch echt nog eens iets moest laten horen, al is het maar voor die mensen die hier naar eigen zeggen dagelijks komen kijken of ik weer iets heb meegemaakt dat ik mededelenswaardig acht. 

Na mijn avontuur bij de spoed-tandarts in Chile hebben papa en ik nog vollenbak kunnen genieten van onze skivakantie! Het was een beetje jammer dat we dankzij mijn antibiotica ons plan om ons te verdiepen in de Chileense wijnen hadden moeten opgeven en dat ik al mijn maaltijden tot een papje moest herleiden om ze naar binnen gewerkt te krijgen terwijl ik met een goede kok op stap was... Maar daarbuiten was het fantastisch! 

Zaterdag vertrok papa weer naar België en spendeerde ik nog een dagje in Santiago vermits mijn vlucht pas voor zondagochtend was. Ik had eigenlijk niet zo heel veel zin in een stadsbezoek en het was dan ook nog eens 11 september. U vraagt zich terecht af wat Chile te maken heeft met 9/11... Wel, op die dag werd er in 1973 een staatsgreep gepleegd door een deel van het leger onder leiding van de u welbekende Generaal Pinochet. Dit heerschap heeft tot 1990 dictatortje gespeeld in een van de minder mooie bladzijden uit de Chileense geschiedenis. In de hele stad waren er dan ook manifestaties en herdenkingsplechtigheden voor de vele slachtoffers die dit heerschap rechtstreeks of onrechtstreeks op zijn actief heeft. Een redelijk triestig sfeertje eigenlijk, waar ik niet zoveel zin in had en waarbij mijn aanwezigheid ook niet zo echt geapprecieerd werd. 

Tijdens het ronddwalen stootte ik echter op een nieuw gebouw, een museum voor schone kunsten denk ik, dat mijn architecturaal onderbewustzijn wist te prikkelen zoals dat bijvoorbeeld bij garagisten waarschijnlijk het geval is als ze aan een Ferrari mogen sleutelen. Ik heb er dus honderdduizend foto's van getrokken, totdat de bewakingsagenten mijn interesse toch te overdreven begonnen vinden en mij verzochten het terrein te verlaten. Het gebouw was namelijk nog niet in gebruik en ze waren de officiële opening aan’t voorbereiden ofzoiets... 

De buurt errond was een beetje in de stijl van de Schrijnmakersstraat in Leuven, dus ik voelde mij direct thuis en ik heb me voor de rest van de namiddag met een boek in een cafétje gezet.

Zondag verliep mijn terugreis zonder al te veel problemen en ik was blij dat ik terug thuis in La Paz was. Maandag kwam dan het spannende moment waarop ik naar de tandarts moest! Ik dacht dat hij dat even ging bekijken en dat ik de dag erna ofzo terug zou moeten voor de feitelijke behandeling. Hij dacht dat ik gewoon een klein stukje van mijn tand had afgebroken en dat dat direct te repareren viel. Tot hij de toestand eens bekeek... 

Die brug die er in Chile op was gezet moest er sowieso af om foto’s te kunnen maken... Dat wou dan ook wel zeggen dat hij meteen ging moeten verderdoen tot die tand gereconstrueerd was. Blijkbaar was het niet zo’n mooie breuk en waren het meerdere stukjes, wat de situatie alleen maar bemoeilijkte... Hij stelde tevens vast

dat ze in Chile niet de hele zenuw te pakken hadden gekregen, wat mijn aanhoudende pijn verklaarde. 2uur en half werk, 8 verdovingen en heel wat geboor en geslijp later had ik terug een tand! Voorlopig zit ik nog wel met 2 hechtingen in mijn tandvlees, maar daarbuiten doet het niet zo veel pijn meer en zie je amper dat ik iets heb voorgehad! Lang leve mijn tandarts dus!!! En lang leve zijn kostprijs: 115 euro! Eerlijk gezegd had ik gedacht dat de financiële aderlating een pak groter ging zijn.

Waarschijnlijk zal ik in de toekomst wel moeten overgaan naar een implantaat, want een gereconstrueerde tand is niet zo stevig als een echte. Psychologisch is het dan ook niet zo interessant van elke keer als je in iets bijt te moeten hopen dat die tand er nog staat... Maar op deze manier kan ik wel even verder, vooral omdat ik toch niet met een groot gat vanvoor in mijn mond moet rondlopen. Nu zal ik dus maar beginnen sparen voor een bezoek aan een implantoloog (of hoe heet zo iemand?)...

Buiten een bijna dagelijks tandartsbezoek ben ik deze week vooral bezig geweest met mijn terugkomst te plannen en al afscheid te nemen van enkele Boliviaanse vrienden :-( Nog 12 dagen en Gustave is weer onderweg...

 

08-09-10

El Colorado, Chile

Vermits ik blijkbaar nergens kan komen zonder iets mee te maken heb ik nu al weer spijt dat ik niet meer blogde, want sowieso ga ik hier weer vanalles vergeten en uiteraard hebt u het recht om alles in geuren, kleuren en in dit geval pijnscheuten mee te beleven met mezelve!

Een goeie plek om te beginnen is vaak het begin, en dat is in dit geval vrijdagmiddag, toen ik met een tussenstop in Iquique van La Paz naar Santiago de Chile (tevens de hoofdstad van Chile) vloog. Het viel me meteen op, zelfs al tijdens die tussenstop, dat Chile een veel ‘Westersere’ cultuur en ontwikkeling heeft dan Bolivia. De plaatsen waar ik kwam zijn nogal sterk te vergelijken met bijvoorbeeld Spanje. Vermits ik een namiddag en nacht moest wachten tot papa zou aankomen, ging in met de metro naar het stadscentrum, waar ik een jeugdherberg geboekt had. 

Het was daar best een vrolijke bedoening! Nadat ik was gaan eten kwam ik mijn 5 Braziliaanse kamergenoten tegen, die mij meteen uitnodigden om beneden een pintje te gaan drinken in de bar van de jeugdherberg. Eentje werden er een paar en zo oefende ik mijn Braziliaans/Portugees een beetje en zij hun Spaans :-) Daarna gingen ze nog op stap en ik MOEST mee, maar ik heb daar vriendelijk voor bedankt, want papa zou redelijk vroeg aankomen en het centrum lag toch nog op een uur van de luchthaven. Toen ik opstond kwamen de heren thuis, dus ik er zeker geen last van gehad :-) 

Papa ophalen verliep minder vlot, door de slechte informatie op de luchthaven en het feit dat hij LANG had moeten aanschuiven bij douane- en immigratiebureaus (1,5u). Ik wist wel dat hij geland was, maar na al tijd wachten begon ik toch wat te wanhopen... Uiteindelijk kwamen we elkaar door een gelukkig toeval toch tegen! Op die kleine familiereünie zijn we dan maar meteen een cappuccinoke gaan drinken om wat bij te praten (het was tenslotte van met kerstmis geleden!).

Daarna ging het richting skigebied! Dat was ongeveer een uurtje rijden door een redelijk woest berglandschap met canyons, cactussen, wilde paarden,... 42 haarspeldbochten verder waren we er dan uiteindelijk!!! Het had de dag ervoor gesneeuwd en alles lag er prachtig bij! Nadat we ons bescheiden appartementje ingetrokken waren hebben we dus niet al te lang getwijfeld om onze latten aan te doen! Helaas heeft papa het kabeltje van zijn fototoestel niet bij en heeft hij veel fotos van het appartement en de toch wel zeer speciale muurversierselen getrokken. De enige foto die ik ervan heb (zie verder) is de grote open haard die in de patio op het gelijkvloers staat en die dag en nacht in gang wordt gehouden.

Het Skiën zelf is niet zo heel verschillend van bij ons. Maar na een jaar en half zonder sneeuw (geloof me, dat is me ongeveer 23 jaar niet meer overkomen!) terwijl jullie er in België op overschot hadden dit jaar, was het ZAAAAAAAAALIG om nog eens een streep te kunnen trekken in verse sneeuw! Op een van de foto's is trouwens een grappige reclamestunt te zien: aan elke lift staat hier een paaltje met papieren zakdoekjes en een ander met een spiegel en zonnecreme :-) Zouden ze in Europa zeker ook mogen doen :-)

Zondag echter, kwam ik nogal hard ten val op een toch wel redelijk onnozele plaats. Achter een bult lagen een aantal rotsen die niet aangeduid waren. Ik snowboarde op dat moment als eerste, en kwam toch wel zeer onzacht ten val :-( Veel bloed in de sneeuw en enkele kleerscheuren, dus rap naar huis! Het verdikt op dat moment: Een geblutst gezicht, een diepe schram in mijn bovenlip en tandpijn. Gelukkig had ik mijn grote sneeuwbril op, die mijn neus en ogen redelijk heeft beschermd. Eens al die schrammen stopten met bloeden was het toch vooral mijn tand die mij zorgen baarde. Maandagochtend, toen ik hem toch op een of andere manier wou poetsen, zag ik dan dat hij gebarsten of gebroken was... In dit kleine dorpje is uiteraard geen tandarts, maar Santiago de Chile is hier gelukkig maar op een uur rijden vandaan en daar zijn er tal van ziekenhuizen. We zouden dus naar het dichtstbijzijnde gaan (Santiago is een redelijk grote stad van 6 miljoen inwoners), waar ze een tevens tandartsen op de urgentiedienst hadden. 1 probleem: doordat de weg naar hierboven nogal smal is en er hier veel dagtoeristen komen is er besloten dat je tot 2u ‘s middags enkel omhoog mag rijden en daarna enkel omlaag tot 8u ‘s avonds...  Ik moest dus sowieso nog wachten, en tegen dat alles goed en wel in orde was, was het halfvijf voor we in de bus zaten...

Voor mij mocht het toen allemaal vooruit beginnen gaan, want ik had van de pijn intussen niets meer gegeten :-( Gelukkig moesten we in dat ziekenhuis niet al te lang wachten (in vergelijking met Gasthuisberg). De tandarts had echter minder goed nieuws: mijn tand is gebroken en zal dus moeten vervangen worden door een implantaat (ik hoor u al denken tot hier, Cédric!). Hij heeft mijn tand daarna ontzenuwd en met een soort brug vastgemaakt aan mijn andere tanden. Dat is maar een tijdelijke oplossing tot ik naar de tandarts kan in La Paz (of België), maar daardoor is de pijn weg en kan ik weer eten. Als ik niet al te breed lach zie je er trouwens ook niet zoveel van (zie mijn zelfportret van op de skilift).

Vandaag was alles, op mijn ontbijt van yoghurt, papjes, antibiotica en pijnstillers, dus weer normaal! Zoals jullie kunnen zien is het hier topweer! Daardoor smelt de sneeuw hier wel wat, maar als er nog genoeg is voor het Franse vrouwen-reuzeslalomteam dan durven wij zeker niet klagen! Die dames trainen hier namelijk ook, samen met nog enkele andere ploegen, om hun seizoen voor te bereiden. Best indrukwekkend! Ik probeer zeker eens een actiefoto te trekken! Voorlopig zullen jullie het moeten doen met een actiefoto van ons beiden :-D

Morgen gaan we waarschijnlijk eens naar het skigebied hiernaast, La Parva, vermits we toch maar 1 keer de kans hebben om in Chile te Skiën en dan toch zoveel mogelijk moeten gezien hebben :-) Ik ga wegens mijn ortodontologische perikelen trouwens een week vroeger naar huis gaan, met een beetje pijn in het hart, zodat ik in La Paz al werk kan maken van mijn tandherstel...

Zo, van alle verdere gebeurtenissen wordt u zoals steeds op de hoogte gehouden! Ik probeer terug wat regelmatiger te worden ;-)

DSC01183.jpg

DSC01185.jpg

DSC01186.jpg

DSC01187.jpg

DSC01190.jpg

DSC01193.jpg

DSC01196.jpg

DSC01200.jpg

DSC01201.jpg

DSC01202.jpg

DSC01207.jpg

DSC01208.jpg

DSC01214.jpg

 

DSC01215.jpg

 

02:15 Gepost door Gustave in [Bolivia_02_Maand 11] | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

31-08-10

Hogar Carlos de Villegas

Hoewel ik (Lonne) niet de beste schrijfster ben, heeft Thomas mij aangespoord om ook iets kort te schrijven over de dingen die ik hier meemaak.

 

Zoals sommigen onder jullie wellicht al weten, werk ik sinds begin augustus in een weeshuis in La Paz: 'Hogar Carlos de Villegas'. Een 130-tal kinderen, van pasgeborenen tot 17-jarigen, worden er opgevangen en begeleid onder toezicht van enkele zusters, vaste werkers en tal van vrijwilligers. Mijn taak is: de baby'tjes en peutertjes entertainen, in bad doen, omkleden, pampers verversen, wenende kindjes troosten, vechtende kindjes uit elkaar halen, een keer per week de kindjes wegen en meten, kinderliedjes meezingen en met hen dansen, ... .

 

Een  keer of twee per week wordt er een nieuw kindje binnengebracht. Ofwel worden ze achtergelaten bij ons aan de deur ofwel komen ze rechtstreeks uit het ziekenhuis. Zo werd er vorige week een baby'tje van nog geen dag oud bij ons afgezet. Zielig om te zien maar anderzijds ook goed dat ze tenminste ergens terecht kunnen en niet aan hun lot worden overgelaten. In het weeshuis krijgen ze een heel degelijke verzorging en alle begeleiders zijn er heel lief en zorgzaam voor. Af en toe een klets op het hoofdje of op de handjes is er echter ook wel normaal (soms iets te hard naar mijn mening). Hetgeen het nadeel is aan zo'n weeshuis is dat het onmogelijk is om elk kind apart veel aandacht te geven. Met zo'n 26-tal baby's/peuters rondom je heb je vaak ogen tekort. Het gebeurt meer dan eens dat ze achter je rug mekaar zitten te bijten, aan de haren aan het trekken zijn, elkaar met speelgoed zitten te bekogelen. Een andere populaire bezigheid is mekaar van de fietsjes en auto'tjes duwen om er daarna zelf op te klimmen en de andere wenend op de grond te laten liggen. Toch moeilijk om er boos op te worden als ze dan met zo'n onschuldige oogjes naar je kijken. Je zou ze in elk geval zo mee naar huis nemen.

 

Nog een paar dagen en het avontuur zit er voor mij alweer op. Ik zal de kindjes toch wel missen. Maar wie weet kom ik ooit nog wel eens terug.

 

Hieronder enkele foto's die ik vorige week heb gemaak

 

BILD0002.jpg

BILD0006.jpg

BILD0011.jpg

BILD0012.jpg

BILD0013.jpg

BILD0021.jpg

BILD0022.jpg

BILD0023.jpg

BILD0026.jpg

BILD0027.jpg

BILD0032.jpg

BILD0042.jpg

22:00 Gepost door Gustave in [Bolivia_02_Maand 11] | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-08-10

Copacabana & Isla del Sol

 

Voor ik vertel van ons weekendje aan het Titicacameer, toch nog eerst even een kleine anekdote over het werk. De laatste tijd brengt dat mij in San Roque, ergens aan de grens van El Alto en wel al halverwege platteland. De directrice is een zeer enthousiaste dame tegen de pensioenleeftijd (als dat hier al bestaat), een beetje in de stijl van Leona, voor diegenen die Leona kennen :-). Woensdag toen ik er voor de eerste keer kwam, dacht ze verkeerdelijk dat ik haar kwam helpen met de moto die BTC voor haar gekocht had om patiënten in afgelegen gebieden te gaan helpen. Hoewel ik uitlegde dat dat niet’t geval was moest ik er haar toch bij helpen, want andere hulp ging toch niet komen dacht ze... Ze vermoedde dat de batterij van het ding leeg zou zijn, want er was eigenlijk nog nooit echt mee gereden, en die zondag zou ze hem zeker nodig hebben om honden en katten te gaan vaccineren (tegen hondsdolheid) op het platteland. Wie ging rijden wist ze nog niet :-). Nuja, ik moest hem dus in gang krijgen en er dan wat toertjes mee rijden om de batterij op te laden! Erg vond ik dat niet, dus ik met die moto een paar keer rond dat centrum en iedereen tevreden... Vrijdag echter, kwam ze ineens op me toegelopen dat er een noodgeval was en dat ik dringend met haar met de moto moest gaan rijden! Het noodgeval bleek nogal mee te vallen, we moesten 3 (het waren er 6) scholen gaan verwittigen van de vaccinatiecampagne die ze voor zondag gepland had. Nuja, er bestaan ergere dingen in het leven en ik rijd nog wel graag met de moto. Het niet hebben van een motorijbewijs was overigens geen probleem, al die scholen lagen immers ergens ten velde en als we toch politie zouden tegenkomen ging ze wel uitleggen dat ze ten slotte dokter was en dat het een geval van overmacht betrof :-) Op zich wel heel plezant om 2u van mijn taak ontheven te worden voor een “noodgeval”. Het voertuig in kwestie staat op de foto hieronder!

De dag erna, zaterdag gingen we vroeg vertrekken naar Isla del Sol, maar wegen een niet helemaal gelay-oute bachelorpaper werd dat wat later. Daardoor misten we de boot naar die eilandjes, maar dat was op zich niet zo erg! We hebben dan maar wat getourist in Copacabana, aan het Titicacameer. Copacabana is een bedevaartsoord en dan wel vooral voor mensen (Bolivianen en Peruanen) die een nieuwe (2dehandse) auto gekocht hebben. We hadden er zo’n beetje een missie van gemaakt om voor Eva en Roel hun volkswagenbusje een gezegende ‘band’ (zie foto, we vinden even geen benaming voor het ding) te kopen (en te laten zegenen) met het opschrift “bendecido en copacabana” met een fototje erop met de heilige maagd van... Zij waren namelijk zo ver niet geraakt en zodoende... Als u hen kent en tegenkomt, gelieve daar dan niets van te zeggen! Ik vermoed dat ze hier toch nooit komen en op die manier kunnen we er hen mee verassen in België als deel van Roel zijn verjaardagscadeau!

Daarna hebben we het ding tevens meegesleept op de beklimming van de “Cerro Calvario”, een pad waarlangs, zoals de naam al doet vermoeden, de kruisweg afgebeeld staat. Daarboven veranderd het religieus karakter overigens helemaal en komt het syncretisme weer volop aan bod. Achter het laatste kruis gaan mensen hun ‘Yatiri’, een soort sjamaan, raadplegen om allerlei vragen te stellen over de toekomst en zichzelf te verzekeren dat hun toekomstplannen in orde komen. Voor ons nogal raar, maar goed, het was ook een mooie plaats om de zonsondergang aan het Titicacameer te bewonderen.

De dag erna was het er redelijk vroeg uit om de boot naar Isla del Sol niet te missen! Dat is mij namelijk de vorige keer dat ik Bolivia was elke keer wel overkomen, mede dankzij mijn twee compagnons die er ‘smorgens niet zo vlotjes uitgeraken... Deze keer dus WEL!

Dat eiland, waar toch zo’n 2500 mensen wonen, ligt op zo’n 2u varen van Copacabana. Daar aangekomen was ons doel eigenlijk om van noord naar zuid te wandelen en er dan nog een nachtje te blijven. We hebben die wandeling echter een pak rapper afgelegd als gepland, hoewel we ons toch niet echt gehaast hebben... Het pad was van het type Inca, een beetje zoals dat van de Choro op de hoger gelegen delen. In de mythologie van de Inca’s en de Aymaras is het overigens een heel belangrijke plaats, want de zon zou er geboren zijn om vervolgens hemelwaarts te stijgen. Om de Lonely Planet even te quoten “the sun was born here, and is still going strong, so bring your sunscreen”. Helemaal mee eens! Hoewel we ons meermaals hebben ingesmeerd waren we na enkele uurtjes wandelen stevig aangebrand!

Gezien het budget toch wat beperkt was en we zo rap klaar waren met wandelen, hebben we dan toch maar besloten terug te keren, zodat we ‘s avonds alweer in La Paz zouden zijn. Er viel buiten wandelen toch niet zo heel veel te beleven en we hadden alles toch ook wel gezien. Ik had overigens ook wel heeeel veel zin in een vers forelletje op de markt van Copacabana, waar naar mijn bescheiden mening de beste vis van Bolivia te vinden is. Lonne deelt intussen die mening! Daarna was het weer richting La Paz...

DSC00672.jpg
DSC00727.jpg
DSC00730.jpg
DSC00736.jpg
DSC00738.jpg
DSC00739.jpg
DSC00741.jpg
DSC00748.jpg
DSC00757.jpg
DSC00763.jpg
DSC00764.jpg
DSC00768.jpg
DSC00774.jpg
DSC00777.jpg
DSC00784.jpg
DSC00790.jpg
DSC00793.jpg
DSC00797.jpg
DSC00798.jpg
DSC00799.jpg

18:38 Gepost door Gustave in [Bolivia_02_Maand 11] | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende